ve susuyorum..

Kuş olmuş bu kalbim,
Daldan dala konuyor,
Seneler geçti gülüm,
Hala seni arıyor…

Mutlu beraberliğe,
Birlikte varamadık,
Çok sevdalıklar ettik,
Sonunda alamadık..

Bu ayrılık sevdiğim,
Bükeyimi belini,
Yıllardır saklıyorum,
Saçlarının telini…

Bir saran bulamadım,
Sen açtığın yaranı,
Hatırlarmısın gülüm,
ilk sevdanı sevdanı..

You’d know how the time flies.
Zamanın nasıl uçtuğunu bilirsin.
Only yesterday was the time of our lives.
Sadece dün hayatımızın zamanıydı.
We were bornraised in a summery haze.
Doğduk ve bir yaz pusu içinde büyüdük.
Bound by the surprise of our glory days.
Şanlı günlerimizin sürpriziyle bağlıydık.
I hate to turn up out of the blue uninvited,
Davetsiz gelmekten nefret ediyorum,

But I couldn’t stay away, I couldn’t fight it.
Ama uzak kalamadım,savaşamadım
I hoped you’d see my face & that you’d be reminded,
Yüzümü görünce sana hatırlatmasını umuyordum,

That for me, it isn’t over yet.
Ki benim için bitmedi

Nevermind, I’ll find someone you.
Mühim değil,senin gibi birini bulurum.

I wish nothing but the best for you too.
Senin için sadece en iyisini diliyorum

Don’t forget me, I beg, I remember you said:
Beni unutma, yalvarırım,bu söylediklerini hatırlıyorum:
“Sometimes it lasts in love but sometimes it hurts instead”, yay.
“Bazen aşk sürer ama bazen daha çok acıtır”
Nothing compares, no worries or cares.
Hiçbirşey kıyaslanamaz,ne üzüntü yada endişe.
Regretsmistakes they’re memories made.
Pişmanlıklar ve hatalar hatıraları yapar
Who would have known how bittersweet this would taste?
Kim bunun acı tatlı tattığını bilebilirdi?
Nevermind, I’ll find someone you.
I wish nothing but the best for you too
Senin için sadece en iyisini diliyorum

Don’t forget me, I beg, I remembered you said:
Beni unutma, yalvarırım,bu söylediklerini hatırlıyorum:
“Sometimes it lasts in love but sometimes it hurts instead”
“Bazen aşk sürer ama bazen daha çok acıtır”

bu filmi aşk filmi diye izlemeyin.

bu film yargılarınızla ilgili bir film. ve yargılar kırılsa bile kırılamayacak gerçeğin duvarlarıyla ilgili.

yaratılan yeni gerçeklikle biraz da…

her filmin mutlu bitmeyeceği gerçeğiyle. sonsuzlaştırmanın özel gücüyle işte…

sezai paracıkoğlu’nun gitarı eline aldığı sahne için de, nedensiz efkarlanmaların nedenine dair sorduğu sorular için de.

iyi ya da kötü film değildir.

bir şeyler anlatmış bir yönetmenin ve senaristin emeğidir.

“yolcu yolunda gerek”

İşte gidiyorum
Birşey demeden
Arkamı dönmeden
Şikayet etmeden
Hiçbirşey almadan
Birşey vermeden
Yol ayrılmış, görmeden gidiyorum

Ne küslük var ne pişmanlık kalbimde
Yürüyorum sanki senin yanında
Sesin uzaklaşır herbir Adımda
Ayak izim kalmadan gidiyorum

Gerdiğin tel kalbimde kırılmadı
Gönülkuşu şarkıdan yorulmadı
Bana kimse sen gibi sarılmadı
Işığımız sönmeden gidiyorum

Açılmış bahtımın gonca gülleri
Gönül bağında öter bülbülleri
Aşkıma sarayım hep gönülleri
Muhabbet doyulmaz bir pınar imiş
Ararım, ararım, ararım seni her yerde
Sorarım ıssız gecelerde sevgilim nerde

ooohh… womann my womann
never forever
be my womannn my womannn…

heal my heart heal my soul
kiss my wounds
till i hurt no more

“abi bu klima üflemiyor galiba” dedim. ama cevap vermedi, işine döndü. ben de doğruca patitoların olduğu yere gittim. aman allahım bu ne güzellik. bissürü patito yan yana. gel de alma. hemen iki paket aldım. zaten sudan ucuz. bir de le porta almak lazımdı. gittim onu da aldım.

tam arkamı dönüp gidecekken tanıdık bir ses duydum. pek bir tanıdık. sanki bir zamanlar kulağıma “aşkım” diye yankılanan bir ses şimdi “süt de alalım. dost süt olsun” diyordu. bir zamanlar kulağıma “seni seviyorum” diye yankılanan bir ses şimdi “yok muratbey kaşar alalım o daha ucuz” diyordu. yavaşça arkamı döndüm. patitolar ve le porta elimden yere düştü. evet, eski sevgilimdi bu.

bir zamanlar sevdiğim kadındı. bir zamanlar elele tutuşarak mal gibi gezdiğimiz kadın. şimdi nişanlısıyla bim’e gelmiş alışveriş yapıyordu. bir zamanlar aşık olduğum kadındı bu. ve alışveriş arabasında le cola, blume, dost süt, dost peynir, muratbey kaşarları gibi birsürü ürün vardı. evet bir zamanlar uğruna canımı verebileceğim kadındı bu.

ben şaşkınlıktan elimdekileri yere düşürünce bunlar birden irkildi ve hemen arkasını döndü. ben, beni görmesinler diye hızlıca aşağıya eğildim ama lanet olası bim’de raf diye bir şey yok ki. tansaş olsa arkadaki adam seni göremez ama raf yerine kolilerde ürün sergileyen bim sayesinde saklanamadım.

peki size sorarım. siz arkanızı döndüğünüzde, devekuşu gibi saklandığını sanan ama ayağında ufak numara anne terlikleriyle sıçar gibi çömelmiş ve kıç çatalı gözüken bir adam görseniz ne yaparsanız? işte onlar da öyle yaptılar. bastılar kahkahayı. yavaş ve gurur yıkılmışça ayağa kalktım. le portam mahzunca yerden bana bakıyordu. ben gibi yıkılmış, öylece yatıyordu.

gözlerine baktım. le portanın değil lan, eski sevgilimin. bana baktı, mahzun bir bakış görmek isterdim ama alay ediyordu resmen. ayaklarıma bakıyordu. anne terliği giymiş, parmakları ucundan çıkmış bir ayak. buydum işte. sen bu adamla bir zamanlar çıkmıştın. şimdiki sevgilin çok iyi giyinmiş ama bir bak bakayım ona. bim’de bu şıklık? sence de biraz samimiyetsiz değil mi? ben en azından yakışıyorum buraya. içimden geldiği gibiyim.

böyle düşündüm ama sonra hassiktir dedim. adam kapmış kızı, ben de lavuk gibi pijamayla terlikle geziyorum. kim naapsın lan beni. “nasılsın görüşmeyeli?” dedim. “iyiyim” dedi. “ne güzel” dedim. “hıhı” dedi. gittikçe gerginleşiyordu ortam. yeni sevgilisi kıllandı mı acaba diye baktım ama “nasıl olsa bu lavuktan bir zarar gelmez” düşüncesi hasıl olduğundan zerre sikinde değildim herifin. adam en ucuz kangal sucuğu seçmekle meşguldu.

“niye böyle olduk biz?” der gibi baktım. “ne diyorsun?” der gibi baktı bana. “niye böyle olduk diyorum?” der gibi tekrar baktım. “ne diyorsun anlamıyorum” der gibi tekrar baktı bana. “neyse siktir et” der gibi baktım. siktir etti alışverişe devam etti. bir güle güle demeden.

gözyaşlarımı saklayarak iki poşet patitoyu ve le portamı yerden aldım ve kasaya gittim. bir de blume peçete aldım yüzlük paket, gözyaşlarımı silmek için. kasadaki görevli yine baliciymişim gibi baktı bana, “paran var mı” der gibi baktı bana, bana bakmasın artık kimse. al lan paranı der gibi uzattım, para üstü beklemeden çıktım ama sonra hemen geri dönüp şahsiyetsizce aldım paranın üstünü. tam çıkacakken fiş almayı unuttuğum aklıma geldi. dönüp onu da aldım. mina koyim, bir romantizm de yaşayamadık be.

eve giderken serkan geldi yavaşça yanıma. tek dostum, yoldaşım, üzgün olduğumu anlayabilen tek insan.

“abi bir şey diycem. pijamanın kıçında delik var, kıçın gözüküyor, baya bir büyük”

o günden beri evdeyim. bim’e de kapıcıyı yolluyorum.